Interview met Kris: het gezicht achter het tafellaken van herinneringen

In Tabloo bruist het van creativiteit tijdens de voorbereidingen voor onze tijdelijke kunsttentoonstelling ‘Dear Time’. Het participatieve kunstwerk van kunstenares Manon Clement vormt hierbij het kloppende hart. Achter elk stukje stof schuilt een verhaal, soms ontroerend, soms vrolijk, maar altijd betekenisvol.

We spraken met Kris, projectmedewerker van dit bijzondere kunstproject, over de vrijwilligers, de ontelbare herinneringen en de verbindende kracht van kunst.

Kris is projectmedewerker voor de uitvoering van het participatieve kunstwerk. Dit werk vormt het uithangbord van de tijdelijke kunsttentoonstelling ‘Dear Time’ in Tabloo. Hij begeleidt de vrijwilligers en zorgt voor de materialen.

Welk moment zal je altijd bijblijven uit dit project?

“Zonder twijfel de momenten waarop de vrijwilligsters zingend aan het werk waren. Het deed me denken aan de Whistle while you work-scène uit Sneeuwwitje. Veel van hen zijn vroeger Chiroleidsters geweest en zingen nog altijd hun kampliedjes, vaak zelfs meerstemmig, de hele dag door.

Achter de vitrinekast met verhalen – die straks te zien zal zijn in Pannoo – hangt een lap stof waarop nog verhalen gespeld zullen worden. Die stof komt van mijn oude Ralph Lauren-catalogi. Na de tentoonstelling neem ik hem mee naar huis, als persoonlijke herinnering aan dit bijzondere project.”

Wat raakte jou het meest in de verhalen bij de stoffen?

“Er zijn ontzettend veel pakkende verhalen. Eén dat me vaak te binnen schiet, is de stof die al drie generaties lang op een wieg heeft gelegen. Dat sluit perfect aan bij de boodschap rond tijd die we met ‘Dear Time’ willen uitdragen.

Sommige verhalen zijn verbonden aan ziekte, wat vaak erg aangrijpend is. Maar er zijn ook vrolijke herinneringen. Zo bracht de nonkel van één van de naaisters, die missionaris was in Afrika, om de twee jaar een kleedje in Afrikaanse print mee. Dat verhaal leeft nu voort in het grote tafellaken.

En toen Karel, de gastheer van Tabloo, overleed, maakten de naaisters twee kleurrijke stroken stof. In het midden borduurden ze een hartje met ‘Karel’. Dat toont hoe sterk de vrijwilligers zich verbonden voelen met Tabloo en wat er hier gebeurt. Deze ode zal ook te zien zijn in het kunstwerk.”

Wat heb je geleerd van de vrijwilligsters die meewerkten?

“Relativeren. Misschien heeft het te maken met hun leeftijd, maar het is prachtig om te zien hoe zij naar het leven kijken. Hun levenswijsheid is iets waar ik elke dag van leer.”

Wat maakte de sfeer in het tijdelijke naaiatelier zo bijzonder?

“Vooral de groep zelf. Er hing een huiselijke sfeer waardoor het atelier aanvoelde als een tweede thuis. We gingen samen een ijsje eten of lunchen in de Bistroo. Die hechte band maakt het werken des te plezanter.”

Hoe kijk je naar het eindresultaat, wetende hoeveel handen en herinneringen erin zitten?

“Voor mij gaat het om veel meer dan alleen de schoonheid van het kunstwerk. Het symboliseert de verbinding tussen de plaatselijke bevolking en Tabloo. Over elk lapje stof kan ik vertellen waar het vandaan komt en waarom het geschonken is.

Een voorbeeld dat altijd in mijn hoofd zit: een vrouw uit Antwerpen had schildklierkanker en moest radioactieve medicatie nemen. Ze voelde zich schuldig over het vergroten van de hoeveelheid radioactief afval, dus maakte ze zelf een grote lap stof om bij te dragen aan dit project. Zulke verhalen ziet de bezoeker niet, maar voor mij zitten ze in elk detail van het werk.”

Waarom zijn projecten zoals dit belangrijk, los van het kunstzinnige aspect?

“Het benadrukt Tabloo als ontmoetingsplaats. Participatieve kunstwerken zoals dit bouwen een brug tussen Tabloo en de omliggende gemeenten. De vrijwilligers kennen Tabloo van binnen en van buiten, en weten waar het voor staat. Zij dragen die boodschap weer verder uit.

Het participatieve aspect is iets dat Tabloo moet koesteren en verder ontwikkelen.”

Het textielkunstwerk voor ‘Dear Time’ is meer dan een visueel pronkstuk: het is een weefsel van verhalen, emoties en verbondenheid. Dankzij Kris en de vele vrijwilligsters is elk lapje stof een tastbare herinnering, niet alleen voor Tabloo, maar voor iedereen die eraan meewerkte. Het toont hoe kunst mensen kan samenbrengen, verhalen kan bewaren en een gemeenschap kan versterken.